Boss-sa-tun's profileสถานีต่อไป ขึ้นเนิน // n...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
November 29 ฮูเร 2ทีคับ
ไห้กะน้องติวผม ทั้งสองคนนี้ ที่อุตส่ากลับมาหาพี่ติวมัน
แถมได้เยอะอีกตะหาก
ดีไจว้อยยย หิ้วๆๆๆๆ
หวังว่าจะฟลุค มาเป็นน้องรหัสกุนะ ไอ้พุก (คนขวา) คนซ้ายชื่อลี่ อยากติดต่อ บอกกันได้ November 25 ลอย ลอย กระทง ลอย ลอย กระทง ลอย ลอย กระทง
ลอยกระทงกันแล้ว ขอเชิน เฟ-ฟาง-แก้ว ออกมาฟันธง
(ชอบประโยคนี้จัง)
November 19 ประโยคเด็ด มะม้า ประจำสัปดาห์บอส : คุนแม่อันนี้เสียแล้วทำไงดี
แม่ : เอาไห้หมาซิลูก
บิ๋ม(น้องสาว) : คุนแม่อันนี้กินไม่หมดทำไงดี
แม่ : เอาไห้พี่บอสซิลูก
. . .
คือ.... November 17 เห้อ... เสื้อผ้านี่น้าวันนี้ผมไปเดินสะพานพุดมาครับ
ไม่น่าเชื่อว่า มันจะมีเสื้อผ้า ถูกขนาดนี้ไนโลก ห้าห้าห้า
กางเกง ตัวละ 50-80 บาท
เสื้อไม่พ้น 200
เยี่ยมมมากกกก
แต่ไม่รู้ทำไม
เหมือนเป็นอาถรรพ์ ประจำตัว
เวลาซื้อเสื้อ ตัวไหนที่ชอบมากๆมา
มักจะเต่อทุกทีเลย
วันนี้ก็ด้วย เจอเสื้อเชิ้ตตัวนึง ถูกไจสัด ต่อได้เหลือ 190
(เป้นพวกที่ติดไจกะของแล้วจะซื้อทันทีไม่สนราคาและคิดหน้าคิดหลัง)
ดีไจซื้อกลับมาบ้าน เอามาลองทันที (เพราะมีลางสังหรว่าจะเต่อ)
ฉึบๆๆๆ ไส่ พรึ่บๆๆ
นั้นไง เต่อ โคดเซ็งเลย
ทำไมมันจะมีเสื้อสวยๆ เข้ารูปดีดี ยาวๆ ถูกๆ บ้างนะ
เสื้อทรงดี ยาว ทีไร แม่งแพงฉิบทุกทีเลย
ตอนที่ไปช็อปกะเจ้าบรีนที่เซนทรัลเวิล
เจอเสื้อถูกไจ ร้านแรกเป็น muji เสื้อเชิ้ตสวยนุ่ม 1300
ร้าน 5cm เสื้อเชิ้ต เท่สัด แขนยาว พับร่นๆเป็นแขนสั้น ยาว เข้ารุป สวย สัด เยี่ยม
2700 บาท
เห้อ... ไครก็ได้ ขายไอ้ 5cm ที่สะพานพุดที...
เห้อ... November 13 กลับไปสู่ที่เดิมลองทำอะไร ตามขนบเดิมเหมือนใคร
ชั้นก็คงไม่เหนื่อยมากนัก ลองทำอะไรที่คนทั่วไปเค้าทำกัน บางครั้งก็คงจะสุขใจ
-----------------------
คิดแตกต่างอาจฝืนเกินไป จนชั้นอยากกลับไปค้นหาตัวเอง
กับสิ่งที่ชั้นเคยมองว่ามันคล้ายคนนั้น อยากคิดแตกต่างจนลืมว่าบางครั้ง..... การได้อยู่กับสิ่งที่ดูเหมือนกัน ก็สุขใจ
----------------------- คิดแตกต่างอาจเหนื่อยล้าจนท้อ อย่าคิดแตกต่างจนลืมว่าบางครั้ง
การได้อยู่กับสิ่งที่ดูเหมือนกัน ก็สุขใจ
ลองทำอะไร ตามขนบเดิมเหมือนใคร
ชั้นก็คงไม่เหนื่อยมากนัก ลองทำอะไรที่คนทั่วไปเค้าทำกัน บางครั้งก็คงจะสุขใจ
----------------------------
November 11 FAT FEST 7ปวดคอ
ปวดขา
สัด
สัด
ขอบคุน
ป้าเอครับ
สควีซ แอนิมอล เอาหัวไจผมไปเลยเช่นเคย
อัสจันจักรวาล ก็ไม่ทำไห้ผมไม่ได้ยืนเลย มันล่องงงงลอย
และวงอื่นๆคนานับ สองวันที่เหมือนฝัน ผมอยากบอกว่า
ปวดขาสัดๆ
November 04 โรงพยาบาล...ผมเดินเข้าไปไนสเปซ สีขาวโพลน อมสีฟ้าๆ
เสา ฝ้าเพดานชุดของเจ้าหน้าที่ ช่างเปนสีขาวที่สะอาดตา
ผมเดินเข้าไปเกาะ โต๊ะอลูมิเนียม ที่ว่ากันว่า เชื้อโรคไม่เกาะกับแมททีเรียลชนิดนี้
"ผมนัดคุนหมอ มาโนชไว้น่ะครับ"
"รอสักครู่นะค่ะ คุนหมอกำลังเดินออกประตุทางเข้าอยู่นะค่ะ เดี๋ยวตามไห้นะค่ะ"
"ช่วยไห้เค้าเข้าประตูทางออกด้วยละกันนะครับ"
"ได้ค่ะ"
หลังสิ้นเสียงพยาบาลก็หันไปกดโทรศัพท์ที่มีเจ็ดเลข กับ ปุ่ม 4เหลี่ยม ดาว 3เหลี่ยมและวงรี
"เชิญเข้าไปรอข้างไนเลยค่ะ"
ผมเดินเข้าไปข้างไน อย่างโซซัดโซเซ อะไรกันแน่ที่ทำไห้ผมยังเดินอยู่ได้
ผมนั่งลงข้างทาง แล้วยกมือซ้ายบีบที่หน้าอกข้างซ้ายแน่น
มันไม่มีเสียงตอบรับจากสิ่งที่คุนหวัง
ผมถอนหายไจหนึ่งที ก่อนจะลุกเดินต่อไป....
ผมควรทำอย่างไรดี ผมไม่มีทางออกนอกจากปรึกษาคนอื่น
ผมหวังว่า การมายังที่แห่งนี้ น่าจะทำไห้ผม ค้นคำตอบที่หามานาน
ตอนผมเปิดประตูเข้าไป ผมก็พบคุนหมอนั่งรออยุ่แล้ว
"ไงไม่ได้เจอกันนานเชียวนะ"
ผมยิ้มตอบด้วยรอยยิ้มเก่าๆที่หมอคุ้นเคย
"เป็นอะไรมาล่ะคราวนี้ ท่าทางจะหนัก"
"ไม่มีอะไรมากหรอกครับหมอ ช่วงนี้นอนดึกบ่อย"
"งานเยอะล่ะสิ"
"ก้ทำนองนั้น"
"ไม่ทำงานด้วยล่ะสิ"
ผมยิ้มอีกรอบ ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ
"ก็แน่ล่ะสิ งานการไม่ทำ ยังมานั่งเขียนไดอารี่เป็นเรื่อง หมอกะไครไม่รู้ บ้าๆบอจิงๆแหละมึง..."
"เอาน่า มันเบื่อนี่หว่า"
"เห้อ... นานแค่ไหนแล้วว่ะ ที่กุต้องมาคิดเรื่องของมึงเนี่ย"
"พูดเหมือนกุไม่คิดเรื่องมึงเหมือนกันนะแหละ"
"เอาน่า มันก็ต้องเป็นยังงี้อยู่แล้วแหละ แล้วมีธุระอะไรล่ะ คราวนี้"
"คือ มัน หาย ไป"
"อะไรหายไป??"
ผมเงียบไปซักพัก ก่อนจะพูดออกมาว่า
"หัวไจ....
............ กุไม่ได้ยินเสียงหัวไจตัวเองเต้นมานานแล้ว"
แกร๊ง !!
ผมเงยหน้ามอง เห็นหมอทำปากกาตก
"คราวนี้อาการเป็นยังไง"
"คราวนี้ ก็ ดูมันต่างจากเดิมนิดหน่อย ปกติคิดว่าจะได้ยิน อยู่เรื่อยๆ แต่มันก็..."
"ไม่ได้ยินซะที"
"อืม... ประมานนั้นเลย"
"ว่าจะแว่วๆด้วยไช่มั๊ย"
"อือ..."
"เห้อ... มึงก็ไม่ไช่เด็กๆแล้วนะ..."
"กุรู้ แต่มันก้ยังเป็นอยู่นี่หว่า ไห้กุทำไงเล่า"
"จำได้มั๊ยล่ะ ว่า ไม่ได้ยินตั้งแต่เมื่อไหร่"
"มัน ไม่ได้หายแบบ วืบ น่ะซิ"
"แล้ว??"
"ก็ตอนแรก มันเบาลงไปครึ่งนึงก่อน แล้วมันก็ค่อยๆ เบาลง เบาลง จนไม่ได้ยินน่ะ"
"คราวนี้แปลกแหะ"
"อือ แล้วมันเว้นช่วงด้วย"
"นานมั๊ย"
"ไม่รู้ แต่มัน ก็ ช่วงที่เบาลงครึ่งนึง มันก็มีช่วงที่หายไปหมดอยู่เหมือนกัน"
"เห้อ มึงนี่นา เหมือนเดิมชะมัดยาดเลย ไครอยู่ด้วยหน่อยก็คล้อยตาม กันไปหมดแล้ว"
"แล้วคราวนี้ ทำยังไงดีล่ะ...."
"ไม่มีไร ก็เหมือนเดิม...
มึงก็ตามหาหัวไจมึงคืนมาเหมือนเดิม มึงเจอไคร แล้วได้ยินเสียงหัวไจเต้นน่ะ
ก็แปลว่า มึงนะชอบเค้า แล้วหัวไจมึงก้อยุ่กะเค้าไงเล่า...."
"แต่คราวนี้มันยากกว่าเดิมนะ"
"ก็เรื่องของมึงแล้วล่ะ มึงอยากได้ยินเสียงดังเท่าเดิม หรือ จะทำอะไรก็เรื่องของมึงแล้วล่ะ
อยู่ที่มึงตัดสินไจของมึงเอง"
ผมก้มหน้าครุ่นคิด สักพัก แล้วก็เงยหน้าขึ้นมา
"โอเค ขอบคุนมาก"
ผมลุกขึ้น หยิบกระจกบานไหย่ตรงหน้า เหลือแต่ผมคนเดียวไนห้อง แล้วเปิดประตูจากออกมา
- ดัดๆนิดหน่อยจากหนังสือ where |
|
|
