บางทีความเหงา มันก็ทำร้าย ไนด้านที่มันไม่ได้ทำ....

 

ความเหงา บางทีมันก็โหดร้ายเกินไปกับการที่มันอยู่กับเรา มันทั้งทำไห้เราทรมานและเศร้าไจ

 

แต่หากว่า การทำไห้หายเหงา มันทำร้ายเรา และคนอื่นไปด้วยล่ะ

 

....

 

ผมถามตัวเอง ตอนที่พยายามพิม msg ตอบกลับ จากคนที่ส่งมาไห้

 

ผมรู้ว่า ผมผิดแน่ๆ ถ้าผมกดส่งไป

 

เพียงแต่ว่า

 

ผมเหงาเท่านั้น

 

ผมไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว แล้วก็ไม่ได้อยู่คนเดียวด้วย

 

ผมรู้ว่าผมมีคนไห้คิดถึงอยู่แล้ว แต่ก็ได้เพียงแต่คิดถึง

 

แต่มีผมก็กดส่งข้อความออกไปจนได้

 

เขาจะรู้มั๊ยว่า ผมส่งไปเพียงเพราะดีไจที่มีคนไส่ไจ

 

เขาจะรู้มั๊ยว่า  เค้าทำไห้ผมหายเหงา

 

ผมจะรู้มั๊ยว่า การทำเช่นนี้จะทำร้ายเค้ามั๊ย

 

ผมรู้มั๊ยว่า การทำเช่นนี้ มันจะทำไห้เกิดเรื่องของเรา.... อีกเรื่อง....

 

แล้วไครจะรู้มั๊ย   ว่าเหงามันทรมานแค่ไหน...

 

แล้วทำยังงี้มันจะดีมั๊ยอ่ะ

 

ความเหงา... ไม่ไช่ สิ่งที่ดีต่อตนเองและคนอื่น.....เลย.....

 

 

 

ขอโทดนะ ถ้าทำอะไรลงไป แต่อย่าห่วงเรื่องเดียว

 

พี่รู้สึกยังไง พี่ก็ทำยังงั้นแหละ

 

 

 

 

 

โอ้ ใจ เอ๋ย - senorita

 

 

กล้อง ดิจิตอลแม่ --- ตกทะเล ซื้อไหม่ ราคา 5000 ++

 

กล้อง DSLR เรา --- เลนเสีย ซื้อเลนไหม่ อย่างต่ำ 5000++

 

มือถือ สุดรัก เรา  --- หน้าจอเสีย ไม่ทราบราคา กะว่า 500 ++

 

สกู๊ตเตอที่เสียตั้งแต่ละคร หนี้ติดลบ เงินค้างชำระ ไช้เงินทำบัตรนิสิตไปละลายน้ำไปแล้ว

 

ต้องเดินทางไปทำบัตรประชาชนด้วย บัตรทีซีดีซี ก็ยังไม่ได้ทำ

 

ดวงตกอย่างถึงที่สุด....

 

งานเยอะอย่างถึงที่สุด....

 

อยู่ๆ ก็คิดถึงคนเก่าๆอย่างที่สุด....

 

ทำไมมันต้องมาพร้อมกันเวลานี้ด้วยฟะ

 

สมุดก็ยังไม่ได้ทำ ซันบลอคหน้าก็ยังไม่ได้ซื้อ นิสิตเดฟก็อยากได้

 

 

กิเลส ตัณหา จะพาเราปายยยยยย

 

วู้วๆๆๆ  เหี้ย ช่วงเงินตก

 

 

เนื่องจากว่า ปันหาหลายอย่าง ทำไห้ผมเลิกอับบลอกไป

 

เพราะปกติ มันจะว่าง มีเวลาอับบลอก

 

แต่เนื่องจากว่า มีคน(ที่ดี)ชิงเวลาอับบลอกผมไปคุยเอม เป็นเวลานาน

 

ทำไห้ ผมเลิกนิสัยอับบลอกไปได้

 

ไม่ไช่เลิกซิ ไม่ได้อับจนขี้เกียจอับตะหาก

 

แล้วก็ เค้าก็จากผมไป

 

ก็ไม่มีอารมอับบลอกอีก เพราะ

 

ไม่มีอารม

 

โอเคว่ะ 555

 

ก็รู้สึกอยากบอกอะไร ต่อผู้ที่เคยอ่านบลอกผมอย่างสนุกสนานมานาน

 

ไม่ได้จะบอกว่า ผมจะมาอับบลอกตามปกติหรอก

 

ผมจะบอกว่า ผมจะอับบลอกเรื่อยๆแต่น้อยลง

 

พอดี รู้สึกว่า อยากเขียนอะไร แต่ไม่อยากเขียนลงสมุด มันเมื่อยมือ

 

ว่าแล้ว ก็ผมก็เปิดเทอมแล้ว ตอนนี้รู้สึกอยากทำอะไรไหม่ๆมาก

 

เพราะว่า เจอเพื่อนคนนึงที่ไม่ได้เจอกันนาน จากที่โรงเรียนสาทิดจุลา

 

มันเป็น เด็กสก๊อย ไอซ์สเก็ตไปแล้ว แต่พอดีมันเล่นฮอคกี้น้ำแข็ง เลยหยวนๆมันไป

 

แต่ก็ไม่เข้าไจเหมือนกันว่า ทำไมถึงมีการแข่งกีลานี้ไนประเทดไทย ประเทดไทยก็ไม่ไช่เหมืองหนาวซะหน่อยนะ

 

การมีไอซ์สเกตเล่นก็ถือว่า โอเค เปิดโอกาสไห้คนได้ทำอะไรเหมือนเมืองนอก

 

แต่การที่เห็นคนไทยมีรองเท้าสเกตเล่นส่วนตัวเนี่ย ผมว่า ออกจะ นอนเซนส์ไปหน่อยนะ อยากด่าว่ากระแดะจังเลย แต่ว่าเราก็ซื้อหูฟังแบบเฮดโฟน ที่มันเหมาะกะเมืองหนาวมากกว่า เค้าก็ตงหาว่าเราแรด แต่กุชอบฟังเพลงนี่นา แต่รองเท้าสเกตมันจะทำไรได้ ก็ เออ แหม แบบว่า โธ๋ แม่งแรดวะ เอาเป็นว่าแรดกว่ากุละกัน

 

......

 

แต่นั้นไม่ไช่ประเด็น

 

ประเด็นคือ ผมได้คุยกะเพื่อนผมที่แม่ชื่อน้อยมา (จำชื่อจิงไม่ได้ไนทีแรก)

 

มันก็ เดี๋ยวนี้มันก็ชอบพูด ไทยปนอังกิด ไม่รู้เป็นห่าไร แต่มันก็ไม่ได้ไปเมืองนอกมานะ เรียนก็ไม่เก่งด้วย แต่มันพูดอังกิดได้ดีทีเดียว เทียบกะพวกเด็กเหลือเดนไนโรงเรียนแต่ก่อน

 

มันก็บอกว่า "เดี๋ยวนี้กุตั้งไจเรียนแล้วเว้ย แบบ กุเรียนพิเสดอังกิดจนพอพูดได้แล้ว นี่ถ้ากุรู้ว่าถ้าตั้งไจเรียนก็พอทำได้ กุเรียนไปนานแล้ว ไม่มาเสียดายเวลาเรียนพิเสดอย่างงี้หรอก"

 

แล้วมันก็เล่าเรื่องความสำเร็จ ไนการเรียนไนชีวิตมันที่ผมว่า มันแสนจะธรรมดาสำหรับผม แต่ผมก็ไม่ได้ขัดอะไรมันเลย เพราะว่ามันเล่าด้วยท่าทีที่มีความสุขมากจนผมเองก็เพลินไปกับมัน

 

ตอนที่ผมจากมันมาทำไห้ผมคิดอะไรได้หน่อยนึงว่า " ผมรู้สึกตัวหรือยัง ?? "

 

ผมเห็นเพื่อนผมรู้สึกตัวไปแล้ว

 

...

 

แล้วตาผมรึยัง? หา? ไอ้2.33.....

 

....อืม        นั้นสินะ

 

แต่ก็นั้นแหละ ทำไห้ผมคิดว่าจากที่จะเอาแต่นั่งหน้าคอมปติเสดโลกความจิงอยู่นั้น

 

ผมจะไช้เวลาทำอะไร ที่ทำไห้ก้นผมมันเล็กลงบ้าง นอกจากนั่งหน้าคอม

 

ผมเองก็เหลือเวลาอีกแค่2ปี พอที่จะทำไห้เกรด มันขึ้นมาเป็น3 ไว้เรียนต่อโท

 

ทำไมคนเราถึงได้ไช้เวลานานนักนะ กับการรู้ว่า เวลาที่ไช้ไปนานนั้นน่ะมันมีค่า

 

อาจจะไม่นานสำหรับบางคน แต่อย่างน้อย ก็ 21 ปีสำหรับผมแหละ

 

จากนี้ ผมก็คิดว่า ถ้าออกกำลังกายแรกๆ มันยังไม่ค่อยไหว ออกกำลังไปเรื่อยๆร่างกายจะค่อยๆทน จะค่อยแข็งแรงขึ้น

 

          ผมก็ไม่คิดว่า มันจะ ต่างอะไรกับหัวไจคนหรอกนะ...

 

ผมจะลองตั้งไจมีชีวิตมากขึ้นก็แล้วกัน

 

----------------------

 

 

 

คมว่ะแสด 555

 

 

 

 

 

ไครไม่เข้าไจ อ่านได้ที่บลอคโปรเจคที่แล้ว

 

1. มือถือ เจ๊ง (อันนี้เจ๊งนานแล้ว ไม่มีอะไร)

 

2. กล้องเจ๊ง ไม่สามารถโฟกัสได้ (พึ่งรู้ตัว เมื่อสายไป) แล้วต้องซ่อมกล้องก่อนไปยี่ปุ่นแน่ๆ ไม่งั้นอาจจะไม่ได้ถ่ายอะไร

 

3. PSP น้องติวกุเจ๊ง อันนี้พีคมาก เนื่องจากไม่ไช่ของตัวเองด้วย

    หวังว่ามันคงไม่ได้เข้ามาอ่านบลอคนี่  แล้วต้องซ่อมไห้เรียบร้อยก่อนมันเอนเสดเดือนกุมภา

 

 

และ หายนะ ไนเวลาไกล้ๆนี่คือ

 

1. คงเสียตังไนวันวาเลนไทน์น่าดู   (คาดว่าคงประมาน 1000 บาท)

2. กุกะลังจะไปเชียงไหม่ ต้นมีนานี้  (คาดว่าคงประมาน 2000-3000 บาท)

3. กุกะลังจะไปยี่ปุ่นปลายมีนานี้      (ควรจะเก็บได้ประมาน 5000-10000 บาท)

4. เงินเก็บ = 0  เพราะไปผับทุกสัปดาเลยทีเดียว

 

แต่มีสิ่งที่ทำไห้โล่งไจได้สิ่งนึง

 

ตอนนี้มีน้องติว ซึ่ง มี2คน ได้คนละ200 ต่อสัปดา

ค่าขนม 500 บาทต่อสัปดา

 

หรือ cash flow ตอนนี้ 900 บาทต่อสัปดา

ค่าไช้จ่ายชีวิตประจำวันและกินเหล้า จะประมาน600 บาท

เหลือเก็บแบบอย่างเก่งแล้ว 300 บาท

 

ซึ่งงานแรกคือ วาเลนไทน์ เหลือเวลา 2สัปดา

 

แล้วต่อด้วย ซ่อม PSP แล้วต่อด้วยไปเชียงไหม่

 

แล้วต้องซ่อมกล้องไห้เรียบร้อย โดยที่เงินเก็บยังเหลือ 5000+

 

......

 

.........

 

 

.............

 

 

 

 

.........................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นั้นสิ ทำไมนะ??

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ทุกคืนที่อยู่คนเดียว ภายใต้แสงดาว
มองฟ้าที่มันพร่างพราว น้ำตาจะไหล
ทุกทีที่ลมพัด ยังคิดถึงภาพเธอที่เดินจากไป
ยังเจ็บช้ำ ยังร้องไห้อยู่ภายใต้แสงจันทร์

ก็ไม่รู้ต้องทนเจ็บจนถึงเมื่อไร
ที่จะลืมเธอได้อย่างนั้น
เมื่อสายลมและแสงจันทร์
ยังคงบังคับให้ฉันกลับไป กลับไปรักเธอ

เกลียดสายลม เกลียดท้องฟ้า
ที่คอยจะมาแกล้งฉัน
เกลียดแสงดาว เกลียดแสงจันทร์
ที่สั่งให้ฉันไม่ลืมภาพเธอ
เกลียดตัวเอง เกลียดหัวใจ
ที่มันยังรักเพียงเธอเสมอ
ทุกค่ำคืน ฉันยังละเมอ
เจ็บที่ใจมันยังคิดถึงเธอ ทุกๆ คืน

ตัวฉันไม่อาจจะรู้ เหตุใดทุกคืน
ใจฉันไม่อาจจะฝืน ลืมเธอซะที
แต่แสงจันทร์อาจจะเห็น
ความเป็นจริงที่ฉันยังคงหลีกหนี
ไม่ยอมรับว่าทั้งใจที่มีมันยังเป็นของเธอ

เกลียดสายลม เกลียดท้องฟ้า
ที่คอยจะมาแกล้งฉัน
เกลียดแสงดาว เกลียดแสงจันทร์
ที่สั่งให้ฉันไม่ลืมภาพเธอ
เกลียดตัวเอง เกลียดหัวใจ
ที่มันยังรักเพียงเธอเสมอ
ทุกค่ำคืน ฉันยังละเมอ
เจ็บที่ใจมันยังคิดถึงเธอ ทุกๆ คืน

 

 

ไนคืนที่ ที่ กะลังจะข้ามปี

 

ผมนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้นุ่มๆตัวนึง

 

เสียงแอร์ดังหึ่งๆบอกถึงการทำงานของมัน

 

ไร้ซึ่งเสียงเซ็งแซ่ของผู้คน

 

มีเพียงแสงของทีวีที่ส่องสีสว่างทาบหน้าผม

 

ไนมือซ้ายถือรีโมต ที่ไม่รู้จะดุช่องอะไร

 

ไนมือขวาถือมือถือที่ไม่สันยาน

 

ด้านหลังของผม มีบุพการี ที่นำผมมายังที่แห้งแล้งแห่งนี้

 

และนอนหลับอยู่โดยไม่สนไจไยดี กับการไม่มีอะไรทำของบุคคลอื่น

 

เซ็ง ไครส่งmsg ปีไหม่มาก็ไม่ได้

 

เค้าดาวอยู่หน้าทีวี เหงา เปล่าเปลี่ยว ลำพัง

 

สัด เซ็งเว้ย

 

 

สำหรับท่านที่มาอ่าน สเปซผมไนคืนวันที่31 หรือคืนก่อนหน้านั้น

 

ยินดีด้วยนะคับ ท่านคือผู้ประสบชะตาเดียวกับผม

 

คือไม่ได้ไปเฮฮาปาตี้กะเพื่อนๆครับ

 

ปีไหม่อันแสนน่าเฉา มา21ปีแล้วครับ

 

โดนพ่อแม่ลากไปต่างจังหวัดตลอด

 

คาดว่าผมคงไม่ได้พ้นวัตะจักนี้ไปอีก 20 ปีอย่างต่ำ

 

สงกรานก็ไม่เคยไปปะแป้งสาวๆที่ไหน ยกเว้น คุนแม่ยังสาวที่บ้านผมเอง

 

ชีวิตวัยรุ่นมันขาดตอนว่ะ   มันต้องมีประสบการสงกรานหรือปีไหม่กะคนอื่นๆบ้างเดะว่ะ

 

ถ้าผมมีลูกนะ

 

วันปีไหม่ ผมจะปล่อยลูกลงตรงเซนทรัลเวิล แล้วไห้ที่เป่าปิ๊วๆ พร้อมเบียขวด

วันสงกราน ผมจะส่งคุนลูกที่ตรอกข้าวสารพร้อมปืนฉีดน้ำกระบอกไหย่สัก2กระบอก อาจจะแถมดินสอพองสักห่อ

 

แม่ง อยากเที่ยววันเทศกาลกับเพื่อนบ้างว่ะ

 

ถ้าวันแม่วันพ่อจะไม่ว่าเลย อันนั้นจะไห้กอดทั้งวันยังได้

 

ว่าแล้วขอจัดกระเป๋าไปเขาไหย่ปีไหม่กะพ่อแม่ก่อนนะคร้าบ

 

ปล. วันนี้ขอขอบคุนพี่ก้าว ที่อุตส่าโทรมาชวนไปเค้าดาว แม้จะรู้ว่า ผมไปไม่ได้ ขอบคุนอย่างจิงจัง

ปล. ขอบคุนคำแฮปปี้เบิดเดย์ ของขวันจากทุกคนด้วยคับ ซึ้งไจสุดๆ ไม่นึกว่า จะจำวันเกิดผมได้เยอะขนาดนี้

 

ท้าย นี้ แฮปปี้ปีไหม่กันนะคับ

 

 

 

 

ไม่ค่อยว่างเลยหมู่นี้

 

 

เดี๋ยวก็จะปีไหม่แล้ว

 

เดี๋ยวก็จะแก่อีกปีแล้ว

 

 

หงิด เลิฟๆ

 

 

สุกสันวันปีไหม่อยู่ร่ำไปครับทุกคน

 

 

 

เย้ จบไปอีกระลอกโปรเจค

 

ขอขอบคุน

 

แก๊งน้องๆปี2ที่พี่รู้จักชื่อไม่หมด และไอ้เอก

เนีย วิว แนท เนีย ตาล

 

นุ พล ปอน เค บอบ ขวัน แมค เล้ง

 

และ กองทัพ มะรุมมะตุ้มตอนเช้า

 

ขอบคุนที่มาช่วยไห้พี่และผม รอดตัวไปวันวันะครับ

 

ขอบคุนมากครับ

 

เอาหัวไจไปเรยยย

 

 

ขณะนี้ ทางบริษัท พีรวิชญ์สถาปนิก (หรือ pabora co.,ltd) ในเครือโภคภัณฑ์

 

มีความขัดข้องทางจำนวนพนักงานบริษัทมาก ตอนนี้จึงรับประกาศพนักงานเพิ่ม

 

 วุฒิ 

       ---- อายุ            ไม่จำกัด แต่ไม่เกิน25

       ---- การศึกษา      ไม่จำกัด ถ้าศึกษาอยู่ที่

                              คณะสถาปัตย์จุฬาจะได้รับพิจารณาพิเศษ

       ---- ประสบการณ์   ทางเพศเราไม่ต้อง เราต้องการ

                              ความสามารถทางการตัดโมเดลชั้นสูง

                              และการอ่านแบบได้อย่างว่าง่าย

 

 

หากสนไจร่วมงานของเรา ไม่ยาก เพียงเดินมาตัวเปล่า  บอกประธานบริษัทว่า อยากมาช่วยงาน เราจะรับคุนเข้าทำงานทันที

 

 

หากติดต่อประธานไม่ได้ เม้นทิ้งไว้ จะไห้ไบกรอกทางเสปซของท่าน

 

 ลอย ลอย กระทง ลอย ลอย กระทง

 

ลอยกระทงกันแล้ว ขอเชิน เฟ-ฟาง-แก้ว ออกมาฟันธง

 

 

(ชอบประโยคนี้จัง)

 

 

 

 

 

 

 

 

บอส : คุนแม่อันนี้เสียแล้วทำไงดี

แม่  : เอาไห้หมาซิลูก

 

บิ๋ม(น้องสาว) : คุนแม่อันนี้กินไม่หมดทำไงดี

แม่ : เอาไห้พี่บอสซิลูก

 

 

 

             . . .

 

 คือ....

 

วันนี้ผมไปเดินสะพานพุดมาครับ

 

ไม่น่าเชื่อว่า มันจะมีเสื้อผ้า ถูกขนาดนี้ไนโลก ห้าห้าห้า

 

กางเกง ตัวละ 50-80 บาท

 

เสื้อไม่พ้น 200 

 

เยี่ยมมมากกกก

 

แต่ไม่รู้ทำไม

 

เหมือนเป็นอาถรรพ์ ประจำตัว

 

เวลาซื้อเสื้อ ตัวไหนที่ชอบมากๆมา

 

มักจะเต่อทุกทีเลย

 

วันนี้ก็ด้วย เจอเสื้อเชิ้ตตัวนึง ถูกไจสัด ต่อได้เหลือ 190

 

(เป้นพวกที่ติดไจกะของแล้วจะซื้อทันทีไม่สนราคาและคิดหน้าคิดหลัง)

 

ดีไจซื้อกลับมาบ้าน เอามาลองทันที (เพราะมีลางสังหรว่าจะเต่อ)

 

ฉึบๆๆๆ ไส่ พรึ่บๆๆ

 

นั้นไง เต่อ โคดเซ็งเลย

 

ทำไมมันจะมีเสื้อสวยๆ เข้ารูปดีดี ยาวๆ ถูกๆ บ้างนะ

 

เสื้อทรงดี ยาว ทีไร แม่งแพงฉิบทุกทีเลย

 

ตอนที่ไปช็อปกะเจ้าบรีนที่เซนทรัลเวิล

 

เจอเสื้อถูกไจ ร้านแรกเป็น muji เสื้อเชิ้ตสวยนุ่ม 1300

                ร้าน 5cm เสื้อเชิ้ต เท่สัด แขนยาว พับร่นๆเป็นแขนสั้น ยาว เข้ารุป สวย สัด เยี่ยม

 

                 2700 บาท

 

เห้อ... ไครก็ได้ ขายไอ้ 5cm ที่สะพานพุดที...

 

เห้อ...

 

 

คิดแตกต่างอาจฝืนเกินไป

 

กับสิ่งที่ชั้นเคยมองว่ามันคล้ายคนนั้น

อยากคิดแตกต่างจนลืมว่าบางครั้ง.....

 

การได้อยู่กับสิ่งที่ดูเหมือนกัน ก็สุขใจ

 

-----------------------

คิดแตกต่างอาจเหนื่อยล้าจนท้อ