สถานีต่อไป ขึ้นเนิน // next station up on the hill

 

บางทีความเหงา มันก็ทำร้าย ไนด้านที่มันไม่ได้ทำ....

 

ความเหงา บางทีมันก็โหดร้ายเกินไปกับการที่มันอยู่กับเรา มันทั้งทำไห้เราทรมานและเศร้าไจ

 

แต่หากว่า การทำไห้หายเหงา มันทำร้ายเรา และคนอื่นไปด้วยล่ะ

 

....

 

ผมถามตัวเอง ตอนที่พยายามพิม msg ตอบกลับ จากคนที่ส่งมาไห้

 

ผมรู้ว่า ผมผิดแน่ๆ ถ้าผมกดส่งไป

 

เพียงแต่ว่า

 

ผมเหงาเท่านั้น

 

ผมไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว แล้วก็ไม่ได้อยู่คนเดียวด้วย

 

ผมรู้ว่าผมมีคนไห้คิดถึงอยู่แล้ว แต่ก็ได้เพียงแต่คิดถึง

 

แต่มีผมก็กดส่งข้อความออกไปจนได้

 

เขาจะรู้มั๊ยว่า ผมส่งไปเพียงเพราะดีไจที่มีคนไส่ไจ

 

เขาจะรู้มั๊ยว่า  เค้าทำไห้ผมหายเหงา

 

ผมจะรู้มั๊ยว่า การทำเช่นนี้จะทำร้ายเค้ามั๊ย

 

ผมรู้มั๊ยว่า การทำเช่นนี้ มันจะทำไห้เกิดเรื่องของเรา.... อีกเรื่อง....

 

แล้วไครจะรู้มั๊ย   ว่าเหงามันทรมานแค่ไหน...

 

แล้วทำยังงี้มันจะดีมั๊ยอ่ะ

 

ความเหงา... ไม่ไช่ สิ่งที่ดีต่อตนเองและคนอื่น.....เลย.....

 

 

 

ขอโทดนะ ถ้าทำอะไรลงไป แต่อย่าห่วงเรื่องเดียว

 

พี่รู้สึกยังไง พี่ก็ทำยังงั้นแหละ

 

 

 

 

 

โอ้ ใจ เอ๋ย - senorita

 

 

กล้อง ดิจิตอลแม่ --- ตกทะเล ซื้อไหม่ ราคา 5000 ++

 

กล้อง DSLR เรา --- เลนเสีย ซื้อเลนไหม่ อย่างต่ำ 5000++

 

มือถือ สุดรัก เรา  --- หน้าจอเสีย ไม่ทราบราคา กะว่า 500 ++

 

สกู๊ตเตอที่เสียตั้งแต่ละคร หนี้ติดลบ เงินค้างชำระ ไช้เงินทำบัตรนิสิตไปละลายน้ำไปแล้ว

 

ต้องเดินทางไปทำบัตรประชาชนด้วย บัตรทีซีดีซี ก็ยังไม่ได้ทำ

 

ดวงตกอย่างถึงที่สุด....

 

งานเยอะอย่างถึงที่สุด....

 

อยู่ๆ ก็คิดถึงคนเก่าๆอย่างที่สุด....

 

ทำไมมันต้องมาพร้อมกันเวลานี้ด้วยฟะ

 

สมุดก็ยังไม่ได้ทำ ซันบลอคหน้าก็ยังไม่ได้ซื้อ นิสิตเดฟก็อยากได้

 

 

กิเลส ตัณหา จะพาเราปายยยยยย

 

วู้วๆๆๆ  เหี้ย ช่วงเงินตก

 

 

เนื่องจากว่า ปันหาหลายอย่าง ทำไห้ผมเลิกอับบลอกไป

 

เพราะปกติ มันจะว่าง มีเวลาอับบลอก

 

แต่เนื่องจากว่า มีคน(ที่ดี)ชิงเวลาอับบลอกผมไปคุยเอม เป็นเวลานาน

 

ทำไห้ ผมเลิกนิสัยอับบลอกไปได้

 

ไม่ไช่เลิกซิ ไม่ได้อับจนขี้เกียจอับตะหาก

 

แล้วก็ เค้าก็จากผมไป

 

ก็ไม่มีอารมอับบลอกอีก เพราะ

 

ไม่มีอารม

 

โอเคว่ะ 555

 

ก็รู้สึกอยากบอกอะไร ต่อผู้ที่เคยอ่านบลอกผมอย่างสนุกสนานมานาน

 

ไม่ได้จะบอกว่า ผมจะมาอับบลอกตามปกติหรอก

 

ผมจะบอกว่า ผมจะอับบลอกเรื่อยๆแต่น้อยลง

 

พอดี รู้สึกว่า อยากเขียนอะไร แต่ไม่อยากเขียนลงสมุด มันเมื่อยมือ

 

ว่าแล้ว ก็ผมก็เปิดเทอมแล้ว ตอนนี้รู้สึกอยากทำอะไรไหม่ๆมาก

 

เพราะว่า เจอเพื่อนคนนึงที่ไม่ได้เจอกันนาน จากที่โรงเรียนสาทิดจุลา

 

มันเป็น เด็กสก๊อย ไอซ์สเก็ตไปแล้ว แต่พอดีมันเล่นฮอคกี้น้ำแข็ง เลยหยวนๆมันไป

 

แต่ก็ไม่เข้าไจเหมือนกันว่า ทำไมถึงมีการแข่งกีลานี้ไนประเทดไทย ประเทดไทยก็ไม่ไช่เหมืองหนาวซะหน่อยนะ

 

การมีไอซ์สเกตเล่นก็ถือว่า โอเค เปิดโอกาสไห้คนได้ทำอะไรเหมือนเมืองนอก

 

แต่การที่เห็นคนไทยมีรองเท้าสเกตเล่นส่วนตัวเนี่ย ผมว่า ออกจะ นอนเซนส์ไปหน่อยนะ อยากด่าว่ากระแดะจังเลย แต่ว่าเราก็ซื้อหูฟังแบบเฮดโฟน ที่มันเหมาะกะเมืองหนาวมากกว่า เค้าก็ตงหาว่าเราแรด แต่กุชอบฟังเพลงนี่นา แต่รองเท้าสเกตมันจะทำไรได้ ก็ เออ แหม แบบว่า โธ๋ แม่งแรดวะ เอาเป็นว่าแรดกว่ากุละกัน

 

......

 

แต่นั้นไม่ไช่ประเด็น

 

ประเด็นคือ ผมได้คุยกะเพื่อนผมที่แม่ชื่อน้อยมา (จำชื่อจิงไม่ได้ไนทีแรก)

 

มันก็ เดี๋ยวนี้มันก็ชอบพูด ไทยปนอังกิด ไม่รู้เป็นห่าไร แต่มันก็ไม่ได้ไปเมืองนอกมานะ เรียนก็ไม่เก่งด้วย แต่มันพูดอังกิดได้ดีทีเดียว เทียบกะพวกเด็กเหลือเดนไนโรงเรียนแต่ก่อน

 

มันก็บอกว่า "เดี๋ยวนี้กุตั้งไจเรียนแล้วเว้ย แบบ กุเรียนพิเสดอังกิดจนพอพูดได้แล้ว นี่ถ้ากุรู้ว่าถ้าตั้งไจเรียนก็พอทำได้ กุเรียนไปนานแล้ว ไม่มาเสียดายเวลาเรียนพิเสดอย่างงี้หรอก"

 

แล้วมันก็เล่าเรื่องความสำเร็จ ไนการเรียนไนชีวิตมันที่ผมว่า มันแสนจะธรรมดาสำหรับผม แต่ผมก็ไม่ได้ขัดอะไรมันเลย เพราะว่ามันเล่าด้วยท่าทีที่มีความสุขมากจนผมเองก็เพลินไปกับมัน

 

ตอนที่ผมจากมันมาทำไห้ผมคิดอะไรได้หน่อยนึงว่า " ผมรู้สึกตัวหรือยัง ?? "

 

ผมเห็นเพื่อนผมรู้สึกตัวไปแล้ว

 

...

 

แล้วตาผมรึยัง? หา? ไอ้2.33.....

 

....อืม        นั้นสินะ

 

แต่ก็นั้นแหละ ทำไห้ผมคิดว่าจากที่จะเอาแต่นั่งหน้าคอมปติเสดโลกความจิงอยู่นั้น

 

ผมจะไช้เวลาทำอะไร ที่ทำไห้ก้นผมมันเล็กลงบ้าง นอกจากนั่งหน้าคอม

 

ผมเองก็เหลือเวลาอีกแค่2ปี พอที่จะทำไห้เกรด มันขึ้นมาเป็น3 ไว้เรียนต่อโท

 

ทำไมคนเราถึงได้ไช้เวลานานนักนะ กับการรู้ว่า เวลาที่ไช้ไปนานนั้นน่ะมันมีค่า

 

อาจจะไม่นานสำหรับบางคน แต่อย่างน้อย ก็ 21 ปีสำหรับผมแหละ

 

จากนี้ ผมก็คิดว่า ถ้าออกกำลังกายแรกๆ มันยังไม่ค่อยไหว ออกกำลังไปเรื่อยๆร่างกายจะค่อยๆทน จะค่อยแข็งแรงขึ้น

 

          ผมก็ไม่คิดว่า มันจะ ต่างอะไรกับหัวไจคนหรอกนะ...

 

ผมจะลองตั้งไจมีชีวิตมากขึ้นก็แล้วกัน

 

----------------------

 

 

 

คมว่ะแสด 555

 

 

 

 

 

ไครไม่เข้าไจ อ่านได้ที่บลอคโปรเจคที่แล้ว

 

1. มือถือ เจ๊ง (อันนี้เจ๊งนานแล้ว ไม่มีอะไร)

 

2. กล้องเจ๊ง ไม่สามารถโฟกัสได้ (พึ่งรู้ตัว เมื่อสายไป) แล้วต้องซ่อมกล้องก่อนไปยี่ปุ่นแน่ๆ ไม่งั้นอาจจะไม่ได้ถ่ายอะไร

 

3. PSP น้องติวกุเจ๊ง อันนี้พีคมาก เนื่องจากไม่ไช่ของตัวเองด้วย

    หวังว่ามันคงไม่ได้เข้ามาอ่านบลอคนี่  แล้วต้องซ่อมไห้เรียบร้อยก่อนมันเอนเสดเดือนกุมภา

 

 

และ หายนะ ไนเวลาไกล้ๆนี่คือ

 

1. คงเสียตังไนวันวาเลนไทน์น่าดู   (คาดว่าคงประมาน 1000 บาท)

2. กุกะลังจะไปเชียงไหม่ ต้นมีนานี้  (คาดว่าคงประมาน 2000-3000 บาท)

3. กุกะลังจะไปยี่ปุ่นปลายมีนานี้      (ควรจะเก็บได้ประมาน 5000-10000 บาท)

4. เงินเก็บ = 0  เพราะไปผับทุกสัปดาเลยทีเดียว

 

แต่มีสิ่งที่ทำไห้โล่งไจได้สิ่งนึง

 

ตอนนี้มีน้องติว ซึ่ง มี2คน ได้คนละ200 ต่อสัปดา

ค่าขนม 500 บาทต่อสัปดา

 

หรือ cash flow ตอนนี้ 900 บาทต่อสัปดา

ค่าไช้จ่ายชีวิตประจำวันและกินเหล้า จะประมาน600 บาท

เหลือเก็บแบบอย่างเก่งแล้ว 300 บาท

 

ซึ่งงานแรกคือ วาเลนไทน์ เหลือเวลา 2สัปดา

 

แล้วต่อด้วย ซ่อม PSP แล้วต่อด้วยไปเชียงไหม่

 

แล้วต้องซ่อมกล้องไห้เรียบร้อย โดยที่เงินเก็บยังเหลือ 5000+

 

......

 

.........

 

 

.............

 

 

 

 

.........................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นั้นสิ ทำไมนะ??